مرابه هیچ گروهی اد نکنید:

 اطلاعیه شماره۲ 

 پایگاه تحلیلی خبری لرپرس 

 اگربخواهیم مامیتوانیم

باتحریم موادمنفجره علاوه براینکه ازتمدن سوزی جلوگیری کرده فرصت انفجارهای احتمالی راکه ازسوی عوامل خارجی ودشمنان قسم خورده ایران عزیزراگرفته تاازصدمات جبران ناپذیر جلوگیری کنیم 

 اگربخواهیم مامیتوانیم

باتقدیم مهرورزی غنچه های لبخندرابه گلهای شادی مبدل نمائیم.

بااهدای صداقت پایه های امیدبه آینده رامستحکم سازیم.

بادوری ازحسادت وخودخواهی همیارو همکاری دلسوزبرای همنوع خویش باشیم.

بادورریختن نفاق باغ محبت راشاداب کرده 

منتظراطلاعیه های بعدی باشید

انتشار وکپی این متن واجب است برهمگان 

 علی سرابی یاقوند 

مدیرمسئول 

 پایگاه تحلیلی خبری لرپرس 

بنقل از سایت تا شهدا - حمید داودآبادی نویسنده دفاع مقدس و پژوهشگر دفاع مقدس نوشت:

خاطره ای که 22 سال است بغضش دارد گلویم را می خراشد و امسال، بالاجبار و یک بار برای همیشه، می گویم. 
هرچند که می دانم خیلی به ضررم تمام خواهد شد!
هرچه که بد شود، از غربت و مظلومیت 35 ساله حاج احمد متوسلیان، کاظم اخوان، تقی رستگار و سیدمحسن موسوی که بیشتر نیست!

اللهم فک کل اسیر
خرداد 1374، همراه حسین عزیزی رفته بودیم لبنان. یکی از روزها رفتیم طرف

بعلبک تا چندتایی از دوستان قدیمی ام در بعلبک را پیدا کنم. 
از شانس خوبم، برادر یکی از آنها را به نام "حمیّه" گیر آوردم ولی خودش نبود. طبق مهمان

نوازی لبنانیها، به زور ما را به خانه اش برد و شب را مهمان آنها بودیم. خانه ای کوچک و

شدیدا فقیرانه، ولی به یهترین نحوی از ما پذیرایی کرد و انصافا چیزی کم نگذاشت.
حمیه از اعضای رده بالای "جنبش امل" بود و من با برادر کوجکتر او "اکرم حمیه" تابستان

سال 62 در مقر امام مهدی (عج) بعلبک بودم و اتفاقا عکسهایم را هم آورده بودم.

در بین گپ و گفت، حرف کشید به چهار گروگان ایرانی. وقتی گفتم: "یکی از اهدافم در این سفر این است تا ردی از آنها پیدا کنم"
حمیه چشمانش گرد شد و گفت:
"اتفاقا یکی از افراد اصلی که در ربودن آنها دست داشته، الان در بیروت یک تعمیرگاه بزرگ اتومبیل دارد."

از خوشحالی نمی دانستم چه بگویم. وقتی فهمیدم او

"روبرت مارون حاتم" معروف به "کبرا"، (محافظ شخصی "ایلی حبیقه" فرمانده پست بازرسی "حاجز برباره"

بیروت، محل اسارت گروگانها) فردی است که شخصا حاج احمد متوسلیان را دستگیر کرده، زبانم بند آمد. 
دیگر تحمل ماندن نداشتم. وقتی پرسیدم: چگونه می شود او را دید؟ 
گفت: "راستش من خودم نمی دانم او کجاست، ولی یکی از نیروهای اطلاعات سازمان امل

دقیقا او را شناسایی کرده و محلش را بلد است ولی یک مشکل دارد.

با تعجب پرسییدم مشکل چیست؟ که گفت:
"چون کبرا از مسئولین رده بالای وحشی و جنایتکار فالانژها بوده، لو دادن او خیلی خطر دارد.

برای همین او مبلغی پول می خواهد. پول را هم بعد از این که شما رفتید سراغ او و مطمئن شدید خودش است، می گیرد."
مبلغ را که گفت، آن زمان به پول ما می شد "دو میلیون تومان".

نماز صبح را که خواندیم، یک ماشین گرفتیم و تخته گاز رفتیم بیروت. اعصاب نداشتم.

اضطراب وجودم را گرفته بود. نمی دانستم چطوری با کسی که حاج احمد متوسلیان را ربوده، روبرو شوم.

و چه کنم؟!
همان اول صبح، رفتم سراغ آقا رضا از دوستان حاج احمد. داخل اتاق که شدم

مشغول خوردن صبحانه بود. تعارف کرد که بنشینم. دستپاچه گفتم: 
"آقا رضا ... آقا رضا .... بگو چه خبری دارم؟"
با تعجب پرسید: چی؟
با ذوق و شوق فراوان که به تته پته افتاده بودم، گفتم:
"حاج احمد ... رفیقتون ... از اون خبر گیر آوردم."

لقمه در دستش ماند. چشمانش گرد شد. گفت: "از حاج احمد؟ چه خبری گیر آوردی؟ از کی؟ کجا؟"
که قضیه را تعریف کردم و گفتم که عامل اصلی ربودن حاجی در همین بیروتِ یک وجبی است.

فکرش را بکن آن نامرد خبیث الان دارد در تعمیرگاه خود کار می کند و بغل گوش ما زندگی راحت!

سرش را برد در ظرف غذا، لبخندی تلخ زد و گفت: 
"خب. حالا بشین صبحونت رو بخور."
فکر کردم دارد شوخی می کند! با تعجب گفتم: 
"آقا رضا، حاج احمد. اونی که دزدیدنش."
و باز خندید و گفت: صبحونه چی می خوری؟ فول یا حُمُص؟
اصلا نپرسید کجاست و کیست و کی این اطلاعات را به شما داده.

یکی دو ساعت بعد که احساس کردم حالش بهتر شده، گفتم: 
"آقا رضا، نمی خوای یه فکری بکنی و با کسی مطرح کنی که یه جوری

بریم ببینیم این یارو کجاست و چیکار می کنه و چه خبرهایی از حاج احمد و بقیه داره."
فقط خندید.

چند روز بعد، ناامید و خسته، شکسته و عصبانی، از لبنان برگشتیم ایران.
بعدها شنیدم "روبرت مارون حاتم" معروف به "کبرا" عامل اصلی ربایش چهار گروگان ایرانی

در تیر ماه 1361 در حاجز برباره، چون از طرف دستگاه قضایی لبنان به

جرم جنایات بیشمارش تحت تعقیب بوده، از لبنان گریخته و به کانادا رفته است!

منبع خبرسایت تاشهدا

لرپرس

هشدارقوم لربه دشمنان ایران خصوصا آل صهیون آل سقوط

 هشداربه دشمنان ایران

 غزل مثنوی حماسی قوم لر

 علیانوشت 

مابنده خالق نیک گفتاریم

محافظان مکتب کراریم

ماعقابان آسمان غیرت 

فرمانبردستوری آشکاریم 

اگرخطای دیگری رخ دهد

دلیران آتش به اختیاریم 

دردنیای پرازنیرنگ وحیله

جانثاران میر تک سواریم 

صدباراگربمیرم درراه دین

بازمالکان اشتر پیکاریم 

برای حفظ ناموس ایرانی

کمان بدستان صفدرتباریم

دررزمگاه نبردبادشمنان

شیران غران درپی کفتاریم

دشمنان ایران این رابدانند

ماعاشقان نبردبا کفاریم 

 ترقه بازی که اثرندارد

برای ماکه کوه استواریم 

هشدارمابوده به آل صعود

 ابابیل شجاع بیشماریم

اگرامروزباخیانت چنین شد

عددهای معکوسمان شماریم

مدافعان همه مهیا شدند

ننگ است اگرآرامتان بذاریم

به قوم لراگرچه صدجفاشد

ولی بازهم بسان مازیاریم 

دراین مدت خیانتهابه لرشد

امابازهم مامالک وعماریم 

بافتنه هاقصددلسردی داشتید

کورخواندیدماازنسل دلواریم

قوم لرراهرگزنبوده ذلت 

ازآل صهیون کینه دردل داریم

 بافتنه گرمامیدانیم چه کنیم

سراوراروی سینه اش بکاریم

هرچندبه قوم لرتوجه نشد

ننگمان باددشمن راواگذاریم 

هرگاه که مامیرویم میدان رزم 

ازپشت سرنامردمی خورده ایم

اگرچه ازخودی خنجرهادیدیم

به عشق رهبربازاسفدیاریم 

شاعرحماسی سرای قوم لر

 علی سرابي یاقوند 

 لرپرس

گلونی مسموم: نقدی بر عملکرد فرهنگی نماینده ولی فقیه در استان لرستان

به قلم یاسر خورشیدوند رییس حزب هدا (همبستگی دانش آموختگان ایران) شاخه لرستان 

جشن گلونی (روسری محلی لری) یکی از بارزترین فعالیت های فرهنگی جوانان لر در دوران پس از انقلاب است. گلونی که می توانست جنبه های اقتصادی، گردشگری و فرهنگی مثبتی برای استان لرستان در پی داشته باشد و به رقیبی جدی برای مدل های پوشش غربی تبدیل شود به یک باره به نمادی مسموم تبدیل شد؛ به طوری که گویا در هر پیچ و تاب گلونی مادران لر صدها توطئه نهان است.

با توجه به شرایط فوق الذکر و به درخواست جمعی از فعالین فرهنگی استان، حزب هُدای لرستان تصمیم گرفت به عنوان متولی، مسئولیت برگزاری این جشن را بپذیرد. 

پس از ارایه درخواست رسمی حزب هُدای لرستان برای برگزاری جشن گلونی متاسفانه این درخواست در شورای تامین به اتفاق آراء مورد مخالفت قرار گرفت.

آنچه بیش از رد درخواست برگزاری جشن ما را متعجب کرد این بود که بعد از دریافت خبر رد درخواست مان حتی جواب نامه مان را هم با این توجیه که ممکن است نامه را رسانه ای کنید به ما ندادند. این اقدام غیر قانونی در صورتی است که فرمانداری این اختیار را ندارد و نمی توان یک درخواست را با قلدری بدون جواب گذاشت. 

سوال اینجاست که این چه توجیه امنیتی است که دوستان خودشیرین ما برای برگزار نکردن جشن گلونی ارایه می دهند؟ مگر امنیت ملی ما با یک متر پارچه گلونی خدشه دار می شود؟ چرا یک مسئله عادی را به یک چالش امنیتی و مطالبه فرهنگی برای جوانان لر تبدیل می کنید؟ ما در دوران ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد بدون مجوز این جشن را برگزار کردیم ولی در دروان دوستان اصلاح طلب نه تنها با مجوز نمی توانیم این جشن را برگزار کنیم بلکه با بی احترامی حتی جواب رد درخواست مان را هم به ما ابلاغ نمی کنند. پس این حقوق اقلیت هایی که از آن دم میزنید و برایش در استانداری میزی رو به راه کرده اید به درد لای کدام جرز می خورد؟ چرا کسانی که از نمد گلونی برای خود کلاهی بافته اند و آن را برند انتخاباتی شان کرده اند در مقابل برگزارنشدن این جشن هیچ عکس العملی از خود نشان نمی دهند؟ 

مگر ما قوم لر با همین نمادهای فرهنگی مان قرن ها در مقابل بیگانگان مدافع حریم ایران نبودیم؟ مگر تمام اقوام ایرانی بدون هیچ حاشیه ای زبان مادری را تدریس و مراسمات هویتی خود را برگزار نمی کنند؟ چرا خودمان خودمان را به گناه نکرده متهم می کنیم؟ چرا ما لرها که هیچ گاه هیچ گونه مشکل امنیتی برای نظام ایجاد نکرده و همواره پشتوانه تمامیت ارضی کشور عزیزمان بوده ایم اینگونه مورد بی مهری قرار می گیریم؟

چرا یک متر پارچه که نماد حجاب زنان لر است را به یک مطالبه سیاسی امنیتی تبدیل کرده اید؟ مگر نه این که فرهنگ های بومی شاخ و برگ فرهنگ ملی در مقابل تهاجم فرهنگی خارجی است؟ 

انتقاد اصلی نگارنده این یادداشت به سمت برادر عزیزمان جناب آقای میر عمادی نماینده ولی فقیه در لرستان است؛ چراکه از ایشان انتظار می رود با نقش آفرینی مثبت در مباحث فرهنگی به صورت عام و بحث گلونی به صورت خاص، خود به بانی تکریم آداب و رسوم قوم لر تبدیل شود نه اینکه دوستان خودشیرین همتبار ما مخالفت ایشان با جشن گلونی را به بهانه ای برای برگزار نشدن این جشن تبدیل کنند.

جناب آقای میرعمادی از آنجایی که قوم لر در هیچ برهه ای از تاریخ به هویت ایرانی خود پشت نکرده است؛ تقویت هویت لر به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از هویت ایرانی اسلامی می تواند موجبات تقویت هویت ملی مان را در مقابل تهاجم فرهنگی بیگانگان فراهم سازد. برخورد غیرخودی با فرهنگ خودی موجب ایجاد حس شهروندی درجه دوم در میان قومی می شود که همواره پشتوانه نظام اسلامی بوده است.

به نظر می رسد عدم شناخت متولیان فرهنگی غیر بومی از فرهنگ بومی استان موجبات امنیتی شدن مسائل فرهنگی لرستان را فراهم آورده است. زمانی که پتروشیمی لرستان را به این بهانه که نیروی متخصص نداریم با نیروهای غیر بومی پر کردید صدایی از ما بلند نشد؛ گیرم که ادعای شما درست، چرا امامان جمعه مان که متولی فرهنگی ما هستند را از نیروهای غیر بومی انتخاب می کنید؟ مگر نه این که لرستان به عنوان سرزمین فقه و فقاهت مهد روحانیون جلیل الشانی همچون آیت الله بروجردی، آیت الله کمالوند و... بوده است؟ اگر قومیت گرایی بد است چرا درصد قابل توجهی از ائمه جمعه که از متولیان اصلی فرهنگی ما هستند غیر لر بوده و شناختی از هویت و فرهنگ بومی ما ندارند؟ بدیهی است ائمه جمعه غیر لر شناخت و درک چندانی از نمادهای فرهنگی قوم لر همچون گلونی نداشته باشند. اکنون هم از شما انتظار می رود با توجه به جایگاه خطیری که در اختیار دارید با استفاده از مشاوران فرهنگی بومی، پشتوانه ی حفظ فرهنگ بومی لرستان به عنوان بخش غیرقابل انکار فرهنگ ملی ایران عزیزمان باشید.

انتهای خبر/ 

  تحلیل_سیاسی قسمت_اول  

۱_شناخت ریشه ای شعارهای انتخاباتی ودلایل آن

۲_انتخاب نمادها ومنشاءحقیقی آنها

۳_نگاهی برعملکرددولت یازدهم وبازبینی برجام

۴_علت اصلی روحانی ازعبورخطوط قرمز

۵_علت ردصلاحیت احمدی نژاد

علی سرابی یاقوندنوشت:  

                       چکیده

امروزه باوجودوسایل ارتباط جمعی دیگرنمیتوان موضوعی راکتمان نمودیابرآن پینه زد.

دکترحسن روحانی رئیس دولت یازدهم ازهمان آغازباشعارتدبیروامیدوبانمادکلیدخودرادرمعرض قضاوت عموم قرارداد.

ازآنجاییکه بنابرسخنان بزرگان ورجال سیاسی زکات شهرت نقدمنصفانه بوده لذابرهمین مبنا بدون هیچگونه تعصبی مروری کوتاه میکنیم برآنچه درمدت چهار سال زمامداری حسن روحانی وکابینه ی اوگذشت.

بدیهی ست شعارهای انتخاباتی باهدف کلی وراهکارهای اساسی درقالب کاستی هاوبجهت پرنمودن برخی چالشهاانتخاب می گرددکه باهدف کلی نظام درتضادنباشد،همچنین نمادهانیزدرهمین عنوان خلاصه میشود.

حال سوال اینجاست آیادکترروحانی درکدام زاویه ناامیدی رااحساس نمودندکه اساس کارش رابرامیدپایه گذاری نمودوازکدام بی تدبیری رنج کشیدکه تدبیرراجایگزین کرد؟ 

جناب دکترروحانی فرهادوارباتیشه ی مجنون صفتش برقامت برجام وگره زدن زلف پریشانی خاطرمبارکشان به حل موضوع بانسبت دادن تمام جزییات معیشتی مردم ورفع چالش هابرای رسیدن به مقصودواردحریم های قرمزکشور گردیدتاجاییکه حتی تمام دستگاههای نظارتی واجرایی بدون مخالفت باایشان ومهیانمودن ابزاروصال ازهیچ کوششی دریغ نکردند.

درمجلس شورای اسلامی حتی به اندازه یک طرح عادی موردبحث قرارنگرفت وتصویب شددرشورای امنیت کشورنیزبدون تامل امضاگردیدوباطبع آن دیگردستگاههای ذی ربط بدون واکنش اقدام به تاییدآن کرده تامبادا خاطرمبارک این عاشق دلداده مکدرشود.

امانتیجه این اعتمادبه فرهادقصه چیزی بجزخیانت لیلی نبودوبرخلاف وعده های داده شده هیچ لباسی عملی برتن عریان مانده موضوعات نپوشانیدن وحتی تکه هایی باقی مانده ازلباس مندرسی که باهزاران ساعت تلاش وهزینه های عظیم تحقیقاتی بربدن جراحت خورده ازلیلی متکبرمانده بودنیزدورانداخته شد.

باوجوداعترافات مقامات عالی وابسته به لیلی برپیروزی قاطع آنهابدون شلیک یک گلوله درخلع سلاح وازکارانداختن قلب تپنده حیات اقتصادی ،تحقیقاتی وسیاسی کشوربدست مبارک مجنون 

که اسیرجهل وفریب نادانی خویش گردیده اماهمچنان برروندخلاف پای فشاری میکند.

علاوه برموضوعات فوق امروزه هم دربحث کاندیداشدن ایشان وعدم بهانه برای آشوب گری هاوتکرارفتنه ۸۸ با ردصلاحیت_یارصدیق_انقلاب میدان رابرای جبران خطاهای ایشان بازگذاشته امابازهم این فرهادکه ازحدمجنونی به روانی رسیده بافرافکنی های پی درپی درحال ایجادبرهم زدن ثبات وامنیت کشوراست..

دولتی که بعدازچهارسال هنوزنتوانسته یکی ازهزاران وعده اش رابه سرانجام برساندچاره ای جزحاشیه نداردچونکه دستانش خالیست وبااینگونه هوچی گری قصدداردتوجه دیگران راازاصل موضوع که مطالبه گری بوده خارج کند.

رفتن وکشاندن کاندیداهابه حاشیه باعث میشودتاکاندیداهابجای طرح سوالات واعلام برنامه های آینده خودشان مجبورشوندکه پاسخ یاوه گویی هارابدهندکه این بزرگترین ضربه ایست که بعدازنافرجامی برجام به کشورواردمیشود...

دولتیکه ازتورم به رکودبرسد ازتولیدبه انحلال شرکتهارسیده باشدو.....حرفی برای گفتن نداردواین موضوع رامردم کاملادرک کرده اندکه منفورترین اشخاص درمیان کاندیداها جریان موسوم به اصلاحاتی است که درکارنامه فعلی چیزی جزننگ ندارند...

نویسنده : علی سرابی یاقوند

✅ با برگزاری پرشکوه جشن روز خرم آباد به پیشواز 26 اردیبهشت (روز گلونی) خواهیم رفت

هر شهروند خرم ابادی بطور قطع یقین احساس تعلق خاصی به این شهر دارد این حس تعلق بدنبال خاطراتی که از بدنیا امدن ما و صدای " لاوه لاوه " مادران ما ، خاطرات کودکی با همه تلخ و شیرینیهایش ،خاطرات دوران مدرسه و هم محله ایها در هرکجا که باشیم ما را به زادگاه و دیار خود میکشاند .با این مقدمه چینی به پیشباز روزی خواهیم رفت که تبلور خاطرات ما و فراتر از آن محفلی برای محکم تر کردن پیوند خویش با زادگاهمان است روز "20اردیبهشت" در حرکتی ارزشمند بنام کهن شهر خرم آباد و به منظور پاسداشت آن نامگذاری شده است از این رو چه زیباست با حضور خود در مراسم پاسداشت در مورخه فوق در باغ گلستان به برگزای هرچه باشکوه تر مراسم یاری کنیم و به شهر عزیز خود ادای دین کنیم و چه زیباتر خواهد بود همه ی ما پیر و جوان ، زن و مرد با پوشش اصیل و سنتی " گلونی " یادآور تاریخ باصلابت و باشکوه دیار عزیزمان باشیم .

وعده ما20اردیبهشت خرم آبادباغ گلستان

لرپرس ازتمام دوستان دعوت بعمل می آورد